Είμαστε σε μια εποχή αλλαγών, μεγάλων αλλαγών όμως. Απλώς νιώθω ότι τώρα οι αλλαγές είναι ρυθμούς χιονοστιβάδας. Υπάρχουν office politics εταιρείες. Πάντα. Είναι σαν να λέμε υπάρχει κουτσοβολιό σε μια γειτονιά. Όλες οι γειτονιές, όλα τα χωριά. Βλέψη ηγεσία σήμερα. Συμφωνώ απόλυτα ότι υπάρχει ένα θέμα με την ηγεσία. Θεωρώ ότι είναι παγκόσμιο το θέμα. Αγγίζει την πολιτική, αγγίζει όλους τους κλάδους και φυσικά και τις επιχειρήσεις. Πρέπει να δώσεις χρόνο, να σε γνωρίσεις. Η ομάδα, ο προϊστάμενος, την γενιά Z δεν έχει πάντα ανταπόκριση. Καλωσορίσατε σε ακόμη έναν επεισόδιο του Knowledge UI Talks. Ένα podcast για την επαγγελματική εξέλιξη. Σήμερα φιλοξενούμε τη Γιώτα Τσόκρη. Καλωσόρισες Γιώτα. Καλώς σας Γρήκα. Βλέποντας το βιογραφικό σου, έχεις αναλάβει σημαντικούς ρόλους σε διαφορετικούς οργανισμούς και κλάδους. Κοιτάζοντας πίσω, ποιος θεωρείς ότι είναι το βασικό νήμα που ενώνει όλους τους ρόλους που έχεις αναλάβει μέχρι σήμερα. Ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος. Στο τμήμα ανθρώπινου δυναμικού, ανεξάρτητα από το με τι ασχολείται η επιχείρηση, εμείς ασχολούμαστε πάντα με τον ανθρώπινο παράγοντα. Πόσο εύκολο είναι ένα διαχειριστής των ανθρώπινων παράγοντας. Δεν είναι εύκολο, γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Κάθε εταιρεία έχει διαφορετικές προσωπικότητες, έχει διαφορετικούς κουλτούρα, οι ανθρώπινες σχέσεις που διαμορφώνονται είναι διαφορετικές. Πάντα έχει τις δικές του προκλήσεις. Το HR λειτουργεί καθημερινά ως γέφυρα μεταξύ των εργαζομένων και της διοίκησης. Πώς κέρδίζεται στην πράξη η εμπιστοσύνη τόσο της διοίκησης όσο και των συνεργάτων. Με την επαφή. Όταν γνωρίζει η διοίκηση ποιος είσαι και ποιες είναι οι προθέσεις σου, ποιοι είναι οι στόχοι σου, όταν αυτά γίνονται, συμβαδίζουν οι στόχοι του τμήματος με τους στόχους της επιχείρησης, νομίζω ότι σιγά σιγά έτσι κερδίζεται η εμπιστοσύνη. Και ταυτόχρονα το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Όταν νιώθουν ότι το τμήμα έχει ένα ρόλο να παίξει που είναι και για να τους ακούσει, για να δει πώς μπορεί να λύσει προβλήματα, προκλήσεις, προβληματισμούς που μπορεί να έχουν. Με την επαφή σιγά σιγά έτσι αποκτάται η σχέση και η εμπιστοσύνη. Υπάρχουν όφεις πολιτικς στις εταιρείες. Πάντα. Είναι σαν να λέμε υπάρχει κουτσοβολιός σε μια γειτονιά. Όλες οι γειτονιές, όλα τα χωριά. Έτσι είναι και οι εταιρείες, είναι μικροοργανισμοί. Υπάρχουν πολιτικς. Ναι. Το θέμα είναι σε τι βαθμό υπάρχουν, πόση σημασία τους δίνουμε και πού ξεφεύγει η ισορροπία του να είναι κάτι υγιές ή μη υγιές. Αλλά δεν είναι κάτι που νομίζω ότι μπορείς να το αποφύγεις. Έχεις γνωρίσει εργαζόμενους οι οποίοι αντιπαθούσαν τα office politics? Ναι. Και συνήθως αυτοί είναι και οι πιο αποτραβηγμένοι. Δηλαδή, ερχόνται λιγότερο στο HR, πηγαίνουν λιγότερο στους διευθυντές τους, προσπαθούν να κρατούν μια πιο διακριτική στάση θα έλεγα και να είναι πιο επικεντρωμένοι στη δουλειά τους. Είναι και κάτι που κάνει τους εργαζόμενους να αποχωρούν από μια εταιρεία? Πολλές φορές ναι. Ναι. Κουράζει όταν τα πόλη της αρχίζουν και γίνονται κουραστικά. Είναι κάτι που φθύρει και σε κουράζει. Σε κάποιο βαθμόν, όμως, υπάρχουν πολιτικς. Ενώ υπάρχουν λόγω της διάφορη δικότητας των ανθρώπων. Υπάρχουν, ναι. Και πολλές φορές τα πολιτικς δεν είναι πάντα τόξικά και αρνητικά. Το θέμα είναι τι στοχεύεις πίσω από αυτό. Δεν θεωρώ αθέμητο. Κάποιοι άνθρωποι μέσα από τα πολιτικς και από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται κάποια βράγματα. Γιατί τα πολιτικς αυτό είναι πώς διαχειρίζεσαι διάφορες καταστάσεις μέσα στο γραφείο. Είναι για τη δική τους την προβολή που δεν σημαίνει κατά ανάγκη ότι στρέφονται εναντίον κάποιων άλλων. Το θέμα είναι να υπάρχουν... Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Αν κρατάμε τις σωστές ισορροπίες και δεν είναι το πώς θα επικρατήσει ο ένας απέναντι στον άλλο, δεν γίνεται κουραστικό. Όταν όμως βλέπουμε ότι υπάρχει αυτός ο αγώνας επικράτησης και ποιος θα προβάλλει περισσότερο τον εαυτό του και στην προσπάθεια του να προβάλλει τον εαυτό του να μην μπομειώνει, τέλος πάντων δεν διαχειρίζεται πολύ σωστά κάποιους άλλους συναδέλφους. Εκεί νομίζω ότι είναι και το μη υγιές που απομακρύνει και πολύ κόσμο. Πόσο συνειδητές ήταν οι επαγγελματικές τους επιλογές και πόσο σε διάλεξαν οι ευκαιρίες. Νομίζω με διάλεξαν οι ευκαιρίες. Νομίζω ότι το ένα έφερνε το άλλο. Δεν έβαζα στόχους ας πούμε ότι τώρα θα ήθελα να πάω στην τάδε εταιρεία ή στον τάδε κλάδο. Έκρινα την κάθε ευκαιρία που ερχόταν, τη στιγμή που ερχόταν και αν αυτό ήταν κάτι που θα ήθελα να είναι το επόμενο βήμα μου. Γίνεται μεγάλος λόγος για την έλλειψη ηγεσίας σήμερα. Πώς ορίζεις την αποτέλεσματική ηγεσία εσύ μέσα σε σύνθετα και πιεστικά περιβάλλοντα. Θα λέγα ότι συμφωνώ απόλυτα ότι υπάρχει ένα θέμα με την ηγεσία. Θεωρώ ότι είναι παγκόσμιο το θέμα. Αγγίζει την πολιτική, αγγίζει όλους τους κλάδους και φυσικά και τις επιχειρήσεις. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει γιατί πλέον δεν υπάρχουν ιδεολογίες. Και δεν μιλάω πάντα τις ιδεολογίες, τις πολιτικές. Μιλάω για το όραμα. Οι άνθρωποι πια έχουν κουραστεί, έχουν απογοητευτεί πολλές φορές και πιο δύσκολα ανεβαίνουν στο άρμα κάποιου ο οποίος έχει ένα όραμα. Έχει χαθεί λίγο αυτό. Πρέπει κάποιος να... Τι είναι η αποτελεσματική ηγεσία. Είναι να υπάρχει κάποιος ο οποίος έχει ένα όραμα. Καταφέρνει να πείσει και τους άλλους ότι αυτό το όραμα μπορεί να ολοκληρωθεί και να είναι προς το συμφέρον και άλλων. Και να υπάρχουν followers στο συγκεκριμένο ηγέτη. Δεν είναι πια τόσο εύκολο να γίνει. Δυστυχώς. Βλέπουμε περισσότερο τα νούμερα στις επιχειρήσεις παρά τους ανθρώπους. Εξαρτάται από τις επιχειρήσεις. Εξαρτάται από το ποιος είναι στο τιμόνι. Γενικά όμως υπάρχει μια πίεση. Κακά τα ψέματα. Υπάρχει όσο περνούν τα χρόνια. Γίνεται το θέμα της κερδοφορίας και του ανταγωνισμού. Γίνεται όλο και πιο πιεστικό. Γίνεται μεγάλη συζητηρή σύγερο από τη Γενεάζετ. Υπάρχει κάποιο μοτίβος συμπεριφοράς αυτής της γενιάς που αρχικά σε προβλημάτισε. Αλλά στην πορεία κατάλαβες ότι έχει λογική και αξία. Ήταν αυτό το θέλω κάτι και δεν θέλω να περιμένω πολύ γι' αυτό. Στην αρχή με ξένιζε. Δηλαδή έρχονταν πολλές φορές στο γραφείο. Είχαν ξεκινήσει πριν από μερικούς μήνες. Μπορεί ο ρόλος να μην εξελισσόταν ακριβώς έτσι όπως ήθελαν. Να μην υπάρχει η πρόοδος. Με τους ρυθμούς που ήθελαν. Εμείς πάντα από πιο παλιές γενιές πάντα συστήνουμε υπομονή, πάντα συστήνουμε επιμονή. Ότι πρέπει να δώσεις χρόνο να σε γνωρίσει η ομάδα, ο προϊστάμενος. Και έβλεπα ότι αυτό δεν είχε. Στην γενιά Z δεν έχει πάντα ανταπόκριση. Ότι πολλές φορές έφευγαν. Δηλαδή έβρισκαν μια άλλη ευκαιρία που τους έδινε ένα βήμα παραπάνω που μπορεί να ήθελαν. Και πολλές φορές αποδεικνυόταν στο πέρασμα του χρόνου ότι ίσως και να μην ήταν έτοιμοι για εκείνο το βήμα. Φυσικά τη δεδομένη στιγμή έφευγαν. Το βλέπω αυτό. Δεν το κρίνω πια αν είναι καλό ή κακό. Ίσως πολλές φορές να μην χρειάζεται να περιμένεις τόσο πολύ. Θεωρώ όμως ότι έχει διαφορά αυτή η γενιά. Είναι πιο απαιτητική. Βάζει πιο έντονα τα όρια της. Τα όρια στο τι σημαίνει επαγγελματική ζωή, τι σημαίνει προσωπική ζωή. Δεν είναι διατεθειμένη να περάσει ατέλειωτες ώρες το γραφείο προκειμένου να αποδείξει την αξία της για την καριέρα της. Θεωρεί κάποια πράγματα πιο δεδομένα. Δηλαδή εδώ είναι οι σπουδές μου, είμαι αυτός που είμαι και περιμένω να αναδειχτώ. Ο χρόνος τα δείξει. Δεν ξέρω πια αν είναι σωστό ή λάθος η δική τους η τακτική. Γιατί η τακτική των παλαιότερων γενεών που αφιερώνομαι όλο και περισσότερο χρόνο από την προσωπική μας και από την οικογενειακή μας ζωή στο γραφείο, δεν ξέρω αν έχει οδηγήσει σε κάτι τόσο υγιές. Βλέπουμε τι γίνεται και στις κοινωνίες πλέον. Ο χρόνος τα δείξει αν είναι σωστή ή λάθος. Λένε ότι η Gen Z θέλει να δουλεύει με νόημα, να έχει αυτονομία και να εκπαιδεύεται. Δηλαδή είτε on the job είτε με το μέσο κανονικού εκπαίδευσης. Η Gen Z είναι πιο κοντά στους Millennial παρά σε πιο μεγάλες ηλικίες. Πόσο κατανοούν οι Millennial στους Gen Z? Υπάρχουν διαφορές. Δηλαδή και με Millennial managers που κουβεντιάζω που έχουν Gen Z στην ομάδα τους, βλέπω ότι υπάρχει ένα χάσμα. Εντάξει δεν είναι τυχαίο το χάσμα των γενεών που συζητάμε. Υπάρχει. Και πλέον οι γενιές αλλάζουν και με πιο γρήγορα. Δηλαδή στην επταετία αλλάζει η γενιά. Ναι υπάρχει ένα θέμα κατανόησης. Θεωρώ όμως ότι η σημερινή εποχή μας δίνει τη δυνατότητα στα εργασιακά περιβάλλοντα να έχουμε 5 και 6 γενιές. Αυτό είναι ένας πλούτος που πρέπει να τον αξιοποιήσουμε και να δούμε ποια είναι τα πλειονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της κάθε γενιάς, τι έχει να προσφέρει στην ομάδα. Εμένα μου αρέσει όταν υπάρχουν ομάδες που έχουν εργαζόμενους από διάφορες γενιές. Αρκεί να βγάλουμε λίγο αυτό που έχουμε μα εμείς στα δικά μας τα χρόνια, μα κάποτε κάναμε έτσι και να δούμε λίγο και το μέλλον, να δούμε λίγο και γιατί αυτή η γενιά συμπεριφέρεται έτσι και πώς μπορούμε να ικανοποιηθούμε όλοι από τη διαφορετικότητα της κάθε γενιάς. Πολύ σωστή προσέγγιση σου. Ποιος είναι ο λόγος που δεν κατανοεί μια γενιά την άλλη. Το χάσμα που λέμε. Δηλαδή ο καθένας έχει μεγαλώσει με τον τρόπο που έχει μεγαλώσει και έχει τις δικές του εμπειρίες και προσλαμβάνουσες. Θεωρούμε ότι η κάθε γενιά, ο τεταδικά τεστα χρόνια ήταν. Ίσως και με το πέρασμα του χρόνου αρχίζουμε λίγο και απομυθοποιούμε κάποια πράγματα. Νομίζω ότι αυτό είναι σύνομο με τη ζωή. Η κάθε γενιά με αυτά που νιώθει πιο οικία να κρίνει τις προηγούμενες και τις επόμενες γενιές. Υπάρχει έλλειψη ενσύνασης σήμερα. Και ναι και όχι. Είναι κάτι το οποίο συζητιέται τα τελευταία χρόνια και του δίνουμε περισσότερη σημασία από ότι παλιότερα. Ίσως όχι τόσο στον εργασιακό χώρο όσο στο σχολείο, σε πιο τρυφερές ηλικίες. Θεωρώ ότι γίνεται πιο πολύ συζήτηση για την ενσυναίσθηση πια από ό,τι γινόταν παλιότερα. Δεν σημαίνει όμως κατά ανάγκη ότι αυτό έχει περάσει και στο εργασιακό περιβάλλον. Ακόμα τόσο πολύ όσο θα θέλαμε. Και δεν είναι εύκολο. Η ενσυναίσθηση θέλει πρακτική. Αν δεν το προσπαθήσουμε να το κατανοήσουμε και να το βάλουμε στην καθημερινότητά μας, δεν είναι κάτι που έρχεται από μόνο του. Και αν είναι η άποψή σου για το AI, πώς πιστεύεις ότι θα επηρεάσει το εργασιακό περιβάλλον. Νομίζω ότι είναι η επανάσταση της εποχής. Έχει φέρει τα πάνω-κάτω. Σίγουρα είναι ένα εργαλείο το οποίο ήρθε για να μας διευκολύνει σε κάποια πράγματα. Όπως κάθε εργαλείο εξαρτάται και πώς θα το χρησιμοποιήσουμε. Θεωρώ ότι τώρα με το AI είμαστε στο στάδιο, μπορεί να κάνω και λάθος, αυτή είναι η δική μου αίσθηση, ότι επειδή ακόμα είναι σαν το μωρό. Είναι εκείνο το μωρό το οποίο μόλις έχει αρχίσει και περπατάει, έχει αρχίσει και φεύγει από τον έλεγχό μας και πηγαίνει να γνωρίσει τον κόσμο. Βάζει το δάχτυλο στην πρίζα, δηλαδή αυτή τη στιγμή είναι η στιγμή που πρέπει να το τυθασεύσουμε. Να βάλουμε τα όρια, να βάλουμε την ηθική, να βάλουμε στο ότι είναι ένα εργαλείο το οποίο εμείς πρέπει να το καθοδηγήσουμε και όχι αυτό να καθοδηγήσει εμάς και χρειάζεται λίγο κριτική σκέψη στο πώς εμείς θα το χρησιμοποιήσουμε. Δεν είναι πανάκια για όλα. Αρχίζει και μεγαλώνει όμως όλο και περισσότερο. Και νιώθω ότι χρειάζεται μια καθοδήγηση από τον άνθρωπο. Έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμη και εμείς για το AI. Έχεις δει εργαζομένους να φοβούνται το AI. Ναι. Να το φοβούνται. Και για το ότι πάντα είσαι πίσω, δηλαδή πάντα το AI είναι ένα βήμα μπροστά τουλάχιστον, άρα πάντα νιώθεις ότι έχεις πράγματα να μάθεις και δεν το κατέχεις αφενός, αφετέρου ο φόβος ότι είναι κάτι το οποίο μπορεί να μας αντικαταστήσει. Αν μπορούσες να μιλήσεις στον εαυτό σου στην αρχή της καρδιάς σου, τι θα του έλεγες να προσέξει. Τι να προσέξει δεν ξέρω. Απλώς θα έλεγα μη βιάζεσαι αφουγκράσου λίγο. Μην βιάζεις τόσο πολύ τα πράγματα. Περίμενε λίγο και ο χρόνος θα δείξει για κάποια πράγματα. Τι θα συμβούλευε σε έναν επαγγελματία που νιώθει ότι έχει εμπειρία, αλλά δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για πολλούς λόγους. Άρα καλό είναι να κάνουμε μια συζήτηση με αυτόν τον άνθρωπο. Μπορεί να έχει αναγνωριστεί και να μην το έχει καταλάβει ότι έχει αναγνωριστεί. Μπορεί όντως να μην έχει αναγνωριστεί, γιατί μπορεί να βρίσκεται στο λάθος περιβάλλον. Μπορεί να μην έχει αναγνωριστεί η αξία του, γιατί καμιά φορά υπερεκτιμούμε τους εαυτούς μας και τις δυνατοτές μας. Άρα καλό είναι να ψάξουμε να βρούμε κατά τη γνώμη μας για ποιο λόγο το νιώθει αυτό, αν υφίσταται ή όχι, και ανάλογα δίνει στην ανάλογη, δηλαδή δεν θα το έλεγα συμβουλή, θα έλεγα ψήγματα για προβληματισμό. Μπορεί να συνδέεται με τα office politics, το ότι κάποιος δεν έχει αναγνωριστεί. Θα μπορούσε, θα μπορούσε ναι. Θα έλεγες σε κάποιον που δεν πιστεύει στα office politics, απλά δουλεύει, κάνει τη δουλειά του, να δώσει λίγη σημασία. Ναι. Και δεν είναι να δώσεις... Δεν είναι... Καμιά φορά νιώθουμε ότι δεν πρέπει να προβάλλουμε τον εαυτό μας. Ότι εσύ μην μιλάς και άφησε το έργο σου να μιλήσει. Δεν είναι πάντα έτσι. Καμιά φορά από συστολή δεν μιλάμε για τη δουλειά μας. Ή ακούμε ένα κομπλιμέντο και κοιτάζουμε πώς θα το μειώσουμε, γιατί τρεπόμαστε να το εισπράξουμε. Δεν είναι κακό να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Δεν είναι κακό να συζητάς για το τι έκανες καλά. Και να το τονίζεις. Όχι να το τονίζεις, να το υποδεικνύεις πολλές φορές. Γιατί είναι και στην ανθρώπινη φύση να στακόμαστε στο αρνητικό. Να θεωρούμε θετικό. Δεδομένο το θετικό που κάνει κάποιος. Δεν είναι κακό να τονίζουμε τις νίκες μας έτσι όπως τις θεωρούμε εμείς. Και δεν έχει να κάνει πάντα με το office politics αυτό. Πρέπει να μάθουμε και να προβάλλουμε και τον εαυτό μας. Έχει να κάνει και με τον τρόπο που μεγαλώνει κάποιος σε ένα σπίτι. Οπωσδήποτε. Οπωσδήποτε, ναι. Και αυτό επειδή έχει να κάνει και με το πώς έχεις μεγαλώσει πολλές φορές, νιώθω ότι πιο δύσκολα αλλάζει. Αλλά εκεί είναι που χρειάζονται οι άνθρωποι κάποιες τονοτικές ενέσεις, κάποια παρότρινση, κάποια κουβέντα. Αλλά όταν έχει μεγαλώσει κάποιος με ένα συγκεκριμένο τρόπο, όλα αυτά πρέπει να επαναλαμβάνονται για να έχουν διάρκεια. Ένα άτομο που δεν έχει αναγνωριστεί. Είναι καλύτερα να πάει σε μια άλλη δουλειά ή να το παλέψει μέσα για να φύγει αυτός από το comfort zone του, για να αναγνωριστεί. Αναλόγως στους λόγους. Αν δεν έχει αναγνωριστεί γιατί υπάρχουν κάποιοι εργαζόμενες στην εταιρεία οι οποίοι δεν θα φύγουν ποτέ, για παράδειγμα. Δεν τους αρέσουν οι μετακινήσεις. Άρα αν δεν φύγω εγώ, δεν θα μπορέσω και εγώ να εξελιχθώ εφόσον οι θέσεις στην οποία στοχεύω στη συγκεκριμένη εταιρεία είναι πιασμένοι. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλό να κάνεις τις μετακινήσεις σου. Αν νιώθω ότι δεν αναδεικνύομαι γιατί οι αξίες της εταιρείας μου είναι λίγο διαφορετικές από τις αξίες της δικές μου, πάλι είναι καλό να φύγω. Αν νιώθω ότι απλώς δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία και όταν θα προκύψει ένα σωστό, ένα καλό project ή κάτι που μπορώ να αρπάξω την ευκαιρία για να δείξω την αξία μου θα έλεγα είναι καλύτερα να μείνεις και να το παλέψεις εκ των έσω. Είχες ξεκινήσει με τη δημοσιογραφία και μετά μετακινήθηκες και ανέλαβες σημαντικούς ρόλους στο HR. Τι σε κάνε να φύγεις από τη δημοσιογραφία και να πας στο HR. Είναι ένα επάγγελμα πολύ ασταθές. Και τουλάχιστον σε εκείνα τα χρόνια όπως έβλεπα εγώ τον εαυτό μου δεν μπορούσα αυτή την αστάθεια. Στη δημοσιογραφία νομίζω και τώρα ακόμα με μία δουλειά δεν μπορείς. Δηλαδή παλιά στα δικά μου τα χρόνια ήταν το πρωί έπρεπε να τρέχεις για το ρεπορτάζ, το βράδυ έπρεπε να είσαι και να γράφεις. Δεν είχε ωράριο, είχε μεγάλη ανασφάλεια. Πολύ έντονα politics. Ένιωθα ότι δεν θα μπορούσα εκείνη τη στιγμή να σταθώ αντάξια των απαιτήσεων. Τι θα συμβούλευε σε έναν νεαρό ανάτογο σήμερα που θέλει να μπει στο HR. Να ακούει. Να μάθει να ακούει. Οι περισσότερες απαντήσεις είναι μέσα στις συζητήσεις που κίνονται. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να ακούς, να είσαι η εμπιστευτικότητα. Δηλαδή πάρα πολύ εύκολα προδίδεται ή νιώθει κάποιος ότι προδίδεις την εμπιστοσύνη του. Άρα ακούς, δεν λες, δεν ακούς ποτέ. Και να νιώσει κάποιος ότι μπαίνοντας μέσα σε ένα γραφείο HR, ότι είναι σε ένα safe zone. Αν μπορεί να το κάνει κάποιος αυτό, γιατί αυτό δεν έχει να κάνει με το τι μαθαίνεις στο πανεπιστήμιο. Τι γνώσεις θα αποκτήσεις σε ένα σεμινάριο ή πόσο σκληρά θα δουλέψεις. Είναι στοιχεία του χαρακτήρα. Αν κάποιος αυτά δεν τα έχει ή δεν είναι διατεθειμένος να τα εξασκήσει, ίσως να μην είναι στον κατάλληλο χώρο. Καταλήγουμε πάλι στον άνθρωπο που είπες. Ναι, μα δεν είναι όλα για όλους. Ναι. Αν το κοινό κρατήσει ένα μόνο πράγμα από τη σημερινή συζήτηση, ποιος θα ήθελες να είναι αυτό. Δύο πράγματα νομίζω. Και δεν θα πρωτοτυπήσω καθόλου. Είμαι σίγουρη ότι όλοι στο μυαλό μας αυτό έχουμε. Ότι είμαστε σε μια εποχή αλλαγών, μεγάλων αλλαγών όμως. Πάντα εξελίσσεται η κοινωνία. Απλώς νιώθω ότι τώρα οι αλλαγές είναι με ρυθμούς χιονοστιβάδας. Άρα πρέπει να είμαστε κι εμείς λίγο πιο ευέλικτοι. Το τι ξέραμε, το τι υπήρχε προηγουμένως, θα πρέπει λίγο να τα αμφισβητούμε. Τίποτε δεν είναι δεδομένο. Κάτι που θεωρούσαμε πριν από 10 χρόνια ή πριν από 5 χρόνια, ότι έτσι ήταν το σωστό, ίσως θα πρέπει τώρα να το αμφισβητήσουμε λίγο. Γιώτα, σε ευχαριστώ για την επικοδομητική συζήτηση. Κι εγώ ευχαριστώ. Ας σας άρεσε το σημερινό επεισόδιο, κάντε εγγραφή στο KnowlerCYTalks για να δείτε και τις υπόλοιπες συνεντέξεις. Ραντεβού στο επόμενο.